Opinie: Wanbeleid bij Fokus – Wie redt onze zorg écht?

Door: Angelique Seger

Het is ongekend en volstrekt onacceptabel wat er zich op dit moment afspeelt binnen Fokus. Terwijl cliënten, vertegenwoordigers van Red mijn Zorg, managers, en zelfs het ministerie van VWS aan tafel zitten om afspraken te maken over eigen regie, besluit de directie van Fokus doodleuk haar eigen koers te varen. Afspraken die zwart op wit zijn vastgelegd, worden weken later met een stalen gezicht genegeerd. Het vertrouwen van cliënten is daarmee niet alleen beschadigd, maar simpelweg met voeten getreden.

Het meest schrijnende? Er is geen enkele vorm van verantwoording of consequentie voor het niet nakomen van die afspraken. De directie en het bestuur lijken immuun voor kritiek en boven alles te staan. In plaats van in dialoog te gaan, wordt er gekozen voor eenzijdige besluiten die regelrecht ingaan tegen wat eerder is overeengekomen. Dat is geen miscommunicatie meer – dat is bewust negeren van cliëntenbelang.

Red mijn Zorg, die zich inzetten voor het behoud van goede en toegankelijke zorg, proberen in samenwerking met cliëntenorganisaties de dialoog open te houden. Maar wat heb je aan overleg als de andere partij structureel de uitkomsten aan haar laars lapt? Het voelt als een toneelstuk waarbij de uitkomst al bepaald is, en cliënten slechts figuranten zijn. Participatie en inspraak? Prachtige woorden voor in het beleidsplan, maar in de praktijk betekent het niets als niemand zich eraan houdt.

Fokus is ooit opgericht met een prachtig uitgangspunt: mensen met een fysieke beperking de regie over hun eigen leven teruggeven. Maar hoe kun je regie voeren als je voortdurend wordt gepasseerd door beslissingen waar je geen invloed op hebt, en als gemaakte afspraken zonder reden worden genegeerd?

Het is tijd dat het ministerie van VWS hier de vinger op de zere plek legt. Want als zelfs een betrokken club als Red mijn Zorg wordt genegeerd, wat zegt dat dan over hoe individuele cliënten worden behandeld? Zorg zonder vertrouwen is geen zorg – het is controle, regieverlies en frustratie.

Het moet anders. We vragen niet om luxe of privileges, maar simpelweg om het naleven van gemaakte afspraken. Dat is geen gunst, dat is de basis van fatsoenlijk bestuur. En zolang Fokus daar niet naar handelt, is het onze plicht om dit te blijven aankaarten. Want als wij onze stem verliezen, wie redt dan onze zorg?